Sympathiek, maar niet zonder kritiek. Dat is in het kort wat recensenten schrijven over PAAZ, de Nederlandse speelfilm gebaseerd op de autobiografische bestseller van Myrthe van der Meer. De paaz film recensie die je het vaakst tegenkomt, prijst de hoofdrolspeelster maar plaatst vraagtekens bij hoe het boek is omgezet naar het witte doek.
Waar gaat de film PAAZ over?
PAAZ vertelt het verhaal van Emma, gespeeld door Gaite Jansen. Vanaf de allereerste minuut is duidelijk dat het niet goed met haar gaat. Met veel te veel energie rijdt ze midden in de nacht in haar pyjama naar de uitgeverij waar ze werkt. Kort daarna belandt ze op een psychiatrische afdeling voor volwassenen: de paaz.
Het boek van Myrthe van der Meer is fragmentarisch en scherp. Het beschrijft het leven op de gesloten afdeling vanuit een kritisch en soms ongemakkelijk perspectief. De film kiest een andere aanpak en maakt daar een herkenbaar, toegankelijker verhaal van met Emma als centraal personage.
Wat vinden critici van de verfilming?
De recensies zijn gemengd positief. Filmkrant omschrijft de film als “gestroomlijnd”. Dat is zowel een compliment als een kritiekpunt. De toegankelijkheid is groter dan in het boek, maar de ontregeling en scherpte die het boek zo bijzonder maakt, zijn grotendeels verdwenen. Wie het boek kent, mist die rauwheid in de film.
GGZ Totaal is duidelijker in zijn oordeel: de film komt niet goed uit de verf. Recensent Leendert Douma vergelijkt PAAZ met Loenatik en One Flew over the Cuckoo’s Nest, maar vindt dat de film de lat van die klassiekers niet haalt. Het verhaal en de opzet schieten tekort, ondanks de sterke acteerwerk van Jansen.
Op de site De jonge psychiater noemt schrijver Sanne van der Heijden de film “sympathiek”. Ze waarschuwt wel dat wie de film bekijkt met een professionele bril op, onnauwkeurigheden zal zien in hoe de psychiatrische zorg is weergegeven. Als gewone kijker zonder die achtergrond werkt de film beter.
Hoe goed speelt Gaite Jansen de hoofdrol?
Over één ding zijn bijna alle recensenten het eens: Gaite Jansen is uitstekend. GGZ Totaal schrijft letterlijk dat ze “de sterren van de hemel speelt”. Ze zet Emma neer als een vrouw die volledig ontspoort, maar bij wie je als kijker toch begrijpt hoe ze zo ver heeft kunnen komen. Dat is geen kleine prestatie in een rol die voortdurend op het randje balanceert tussen te veel en net genoeg.
Haar spel houdt de film overeind op momenten dat het verhaal minder sterk is. Dat is zowel een compliment aan haar als een indirecte kritiek op het script.
Hoe verhoudt de film zich tot het boek?
Het boek van Myrthe van der Meer is geschreven vanuit een directe, persoonlijke blik op de psychiatrie. De tekst is rauw, ongemakkelijk en confronterend. De film vertaalt die ervaring naar iets dat makkelijker te volgen is, maar daardoor ook iets van zijn kracht verliest.
Filmkrant vergelijkt de film met andere bekende films over psychiatrie, zoals One Flew over the Cuckoo’s Nest uit 1975, Girl, Interrupted uit 1999 en de Nederlandse film De gelukkige huisvrouw uit 2010. Die vergelijking werkt niet in het voordeel van PAAZ. De film mist de onrust en het scherpe commentaar dat die andere films zo memorabel maakt.
Wie het boek nog niet heeft gelezen, stapt waarschijnlijk anders de film in en beleeft hem als een toegankelijk en emotioneel drama. Wie het boek al kent, zal merken dat een deel van de essentie is afgeslepen.
Voor wie is deze film geschikt?
PAAZ is een film die werkt voor een breed publiek. Je hoeft niets te weten over psychiatrie om het verhaal te volgen. De film is toegankelijk, emotioneel en goed geacteerd. Mensen die meer willen weten over hoe het er op een psychiatrische afdeling aan toegaat, vinden hier een herkenbaar vertrekpunt, al geeft de film geen volledig of documentair beeld.
Wie werkt in de geestelijke gezondheidszorg of het boek heeft gelezen, kan beter afstand bewaren van de verwachting dat de film één op één klopt met de werkelijkheid of het bronmateriaal. Dan kun je er meer van genieten.
Wat maakt PAAZ de moeite waard om te zien?
- Gaite Jansen geeft een overtuigende en indrukwekkende hoofdrolprestatie
- Het onderwerp, leven op een psychiatrische afdeling, is zelden zo centraal in een Nederlandse speelfilm
- De film is toegankelijk en emotioneel zonder overweldigend te zijn
- Voor wie het boek niet kent, is dit een prima introductie op het verhaal van Myrthe van der Meer
- De film zet een onderwerp op de agenda dat in Nederland te weinig zichtbaar is
Kortom, de paaz film recensie die het meest recht doet aan de film is er een die de verwachtingen bijstelt. PAAZ is geen meesterwerk, maar het is een waardevolle en goedbedoelde film over een onderwerp dat aandacht verdient. Ga er met een open blik naartoe en je komt de bioscoop uit met iets om over na te denken.
Veelgestelde vragen
Is PAAZ gebaseerd op een waargebeurd verhaal?
Ja, PAAZ is de verfilming van het autobiografische boek van Myrthe van der Meer. Zij beschrijft daarin haar eigen ervaringen op een psychiatrische afdeling. De film is gebaseerd op dat boek, maar heeft het verhaal toegankelijker gemaakt voor een breed filmpubliek.
Wie speelt de hoofdrol in de film PAAZ?
De hoofdrol van Emma wordt gespeeld door Gaite Jansen. Bijna alle recensenten zijn het erover eens dat zij de sterkste troef van de film is en een indrukwekkende vertolking neerzet.
Wie heeft de film PAAZ geregisseerd?
De film PAAZ is geregisseerd door Anne de… Op basis van de beschikbare research is de volledige naam van de regisseur niet met zekerheid te bevestigen. GGZ Totaal noemt de film van Anne de, maar de volledige naam ontbreekt in de bronnen.
Is PAAZ geschikt als je zelf ervaringen hebt met psychiatrie?
Dat hangt af van de persoon. De film geeft een toegankelijk beeld van een psychiatrische opname, maar is geen documentaire. Mensen met eigen ervaringen herkennen misschien situaties, maar de film is ook vereenvoudigd ten opzichte van de werkelijkheid. Twijfel je, dan is het verstandig om de film samen met iemand te bekijken.
Verschilt de film veel van het boek van Myrthe van der Meer?
Ja, er zijn duidelijke verschillen. Het boek is fragmentarischer, rauwer en kritischer over de psychiatrie. De film heeft daar een vloeiender en toegankelijker verhaal van gemaakt. Daardoor is de film makkelijker te volgen, maar mist hij een deel van de scherpte die het boek zo bijzonder maakt.
